Helemaal losgaan

“Hier kan je helemaal losgaan,” zegt Marcel tegen mij. We zitten ’s morgens, voor aanvang van een lesdag, in de kantine van onze opleidingslocatie nog het een en ander door te nemen.

Net als bij veel van onze gesprekken gaat het over wat voor ons van belang is om een kwalitatief goede bokstherapeut te zijn. En vooral wat daarvoor nodig is om onze studenten daarin te begeleiden, gedurende het hele leerjaar.

Zoals we ook in het werken in de praktijk merken, is maatwerk en iemand persoonlijke begeleiding bieden eigenlijk een vanzelfsprekendheid. Niet altijd praktisch, want uiteraard is hiervoor rust, tijd en aandacht nodig. En tegelijkertijd zijn er ook systemen die door dienen te bewegen in het juiste tempo: de gedeelde voortgang in de groep studenten vanuit het aangeboden lesprogramma. Onze missie om het vak bokstherapie kwalitatief stevig te funderen. Een verlangen, een drive waarin ik soms ook volledig meegenomen kan worden.

Tja, en zo gaan onze gesprekken maar weinig over koetjes en kalfjes. We zijn altijd bezig met onze missie. Afstemmen, gronding voelen en groeien.

En eerlijk: ik ga heel lekker op deze gedrevenheid. Voelen, doen en merken dat waar je tijd en aandacht naar uitgaan, je ook oprecht raakt. Dat je jezelf mag ontwikkelen als mens en hiermee een bijdrage levert aan anderen.

Zo, terugkomend op ons gesprek aan de kantinetafel in Harmelen. O nee, klein zijspoortje nog. Harmelen trouwens, of all places. Ik wist niet dat het bestond voordat Funda aangaf dat dit pand aan onze voorwaarden voldeed. Niet dat dat heel veel zegt; topografisch ben ik zeker niet scherp.

Hier terechtkomen met de opleiding was nodig om de beweging van onze missie in de juiste energie door te kunnen laten stromen. Hetzelfde proces diende zich aan: afstemmen, gronding vinden en groeien. En dat is het leuke, soms ook uitdagend (zeker als je met twee mensen te maken hebt die gewend zijn zelf te doen en te bepalen) om een gedeelde missie te hebben. De weg daarheen hebben we steeds met elkaar te onderzoeken. Soms geeft de een richting aan, soms de ander. Telkens onderzoekend en uitdagend of er afstemming is.

En nu zijn we toch weer teruggekomen aan de kantinetafel van de opleidingslocatie in Harmelen. Marcel is al langere tijd bezig met het uitdragen van onze visie naar buiten toe, op LinkedIn en Instagram, en brengt nu het lumineuze idee om ook een column te gaan plaatsen op onze website. Met de boodschap daarbij: dan kan je helemaal losgaan.

Ik moet zeggen: losgaan is niet mijn eerste natuur. Al kan het heerlijk zijn om dat soms wel te doen, tijdens het sporten, een avondje dansen… Met het schrijven van een column is dan weer een nieuwe vorm om te ontdekken en te ervaren ;) “Het moet een beetje oncomfortabel zijn bij groeiprocessen,” roepen we dan ook regelmatig tijdens de opleiding naar de studenten.

Nu, zo’n beetje aan het eind gekomen bij het schrijven van deze eerste column voor Bokstherapie Nederland, voelt het goed. Het is ook weer een nieuw bouwsteentje. Delen waar we voor staan. Een kans om een stukje van mijn innerlijke proces te delen. De mogelijkheid om even binnen te kijken wat zich zo beweegt in bij de academie voor Bokstherapie.

Om vanuit hier wie weet af te stemmen met de lezer, gronding te vinden en samen te kunnen groeien. Misschien resoneert het niet met jou en vinden we geen afstemming en ook dat is waardevol. Want dat geeft richting en brengt je dichter bij je eigenheid en je persoonlijke geluid.

Trouw zijn aan jezelf, voelen wat je beweegt en hier je verantwoordelijkheid in nemen. Dat is wat contact echt maakt. En dat is de kernwaarde van Bokstherapie zoals wij die uitdragen.