De boksring is stil op een manier die je alleen kent wanneer mensen echt aanwezig zijn, wanneer er niet gevochten wordt maar gekeken, gevoeld en gewacht. Een student staat tegenover zijn medestudent, stevig op zijn voeten, adem in het buikgebied, blik open.

Soms vraag ik me af of het buikpijn is, of toch buikkramp. Het voelt hetzelfde, maar het betekent iets anders. Buikpijn associeer ik met zorg, met twijfel, met iets dat nog niet helder is of nog geen vaste vorm heeft. Buikkramp voelt meer als spanning, als vasthouden, als de neiging om in te houden terwijl het lijf eigenlijk iets

“Hier kan je helemaal losgaan,” zegt Marcel tegen mij. We zitten ’s morgens, voor aanvang van een lesdag, in de kantine van onze opleidingslocatie nog het een en ander door te nemen. Net als bij veel van onze gesprekken gaat het over wat voor ons van belang is om een kwalitatief goede bokstherapeut te zijn. En vooral wat daarvoor nodig is om onze studenten daarin te begeleiden, gedurende het hele leerjaar.